Rzymskie wodociągi: publiczne fontanny i łaźnie
Do starożytnego Rzymu - do publicznych fontann, zbiorników, łaźni oraz latryn -dostarczano codziennie ponad 180 min litrów świeżej wody. Część dopływała bezpośrednio do domów bogaczy, którzy mieszkali w willach czy parterowych apartamentach i do kamienic. Lokatorzy na wyższych piętrach musieli pobierać wodę z fontann i zbiorników na parterze. Istniała również instytucja zawodowych roznosicieli wody zwanych aquarii. Co najmniej 40 miast rzymskiego imperium miało podobny system wodociągów. Nadal istnieją pozostałości około 200 akweduktów, wśród nich zachwycający trzypoziomowy Pont du Gard, do-starczający wodę do Nimes (Francja), oraz dwupoziomowy, wysoki aż na 36 m akwedukt w Segovii (Hiszpania).
Kanały wodne
Woda dla Rzymu płynęła 420-kilometro-wą siecią kanałów czy rurociągów ze źródeł, jezior oraz rzek na otaczających miasto wzgórzach. Ponieważ nie umiano odcinać wody, płynęła ona nieustannie do ścieków. W kilku willach istniały krany składające się z cylindrycznej rury umieszczonej poprzecznie w rurze, którą płynęła woda. Cylinder miał otwór i można go było przekręcić, aby zamknąć czy otworzyć dopływ wody.