Jak określić wiek wykopalisk
Dopiero od 50 lat archeolodzy posługują się konkretnymi metodami datowania znalezisk, dzięki którym badają historię starożytnych ludów. W wieku XIX i do początku XX określano przypuszczalny wiek wykopalisk - takich jak kości, ceramika, drewno - na podstawie ich ułożenia w poszczególnych warstwach. Wszystko, co znaleziono poniżej warstwy, której wiek można ustalić, musi być od niej starsze.
Pomagają atomy węgla
Począwszy od 1955 r. do określania wie-ku szczątków organicznych, jak kości, muszle i rośliny, służy głównie węgiel promieniotwórczy. Metoda została rozwinięta przez amerykańskiego fizyka Willarda F. Libby z uniwersytetu w Chicago, który w 1960 r. otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii. Radiowęgiel jest izotopem promieniotwórczym węgla obecnym we wszystkich żywych organizmach. Izotop to atom o masie atomowej innej niż najczęściej występująca masa atomu danego pierwiastka. Węgiel ma przeważnie masę atomową 12, radiowęgiel - 14; oznacza się go symbolem "O Rośliny oraz zwierzęta absorbują dwutlenek węgla z powietrza przez całe swoje życie, wdychając jeden atom
HISTORIA POD ULICAMI LONDYNU
14C na każde 1012 atomów 12C. Po śmierci organizmu jego atomy I4C zaczynają się rozpadać; atomy 12C rozpadowi nie podlegają. Ponieważ znamy prędkość rozpadu 14C, która jest niezależna od czynników zewnętrznych, możemy obliczyć wiek znaleziska, licząc całkowitą liczbę atomów węgla i porównując liczbę atomów 14C i 12C. Liczbę atomów można obliczyć np. ogrzewając niewielką próbkę znaleziska w piecu i przekształcając ją w dwutlenek węgla. Gaz przepływa następnie przez spektrometr masowy, w którym wiązka elektronów jonizuje atomy, czyli przekształca je w atomy o ładunku elektrycznym. Jony przechodzą przez kilka pól magnetycznych, gdzie zostają rozdzielone w zależności od masy atomowej.